Wednesday, September 11, 2013

အဓိပၸာယ္ရွိေသာ ႏုိင္ငံေရး အရ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးသုိ႔

(KIC)

ယခုအခါ တျပည္လံုးအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ဆုိသည္မွာလည္း မေရရာမေသခ်ာ သလို၊ ႏုိင္ငံေရးအရ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးဆုိ သည္မွာလည္း “အလြတ္သေဘာေတြ႔ဆံုမႈ” မ်ားႏွင့္ ဇာတ္ေမ်ာေနေပသည္။


“အလြတ္သေဘာေတြ႔ဆံုမႈ”ဆုိသည္မွာ တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္ဘယ္လိုအခ်က္ေတြ အေပးအယူလုပ္ၾကမည္၊ ဘယ္လိုကိစၥေတြ ေဆြးေႏြးၾကမည္ဆုိသည့္ကိစၥမ်ားကို အျပန္အလွန္တီးေခါက္ၾကသည့္ သေဘာမွ်သာ ျဖစ္သည္။


ပံုမွန္အားျဖင့္ (တစ္ဖြဲ႔ခ်င္းျဖစ္ေစ/တျပည္လံုးျဖစ္ေစ) အပစ္အခတ္ရပ္စဲၿပီးလွ်င္ တက္ေရာက္ရမည့္အဆင့္မွာ ႏုိင္ငံေရးအရ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးအဆင့္ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရႏွင့္ အဖြဲ႔ ၁၄ ဖြဲ႔ အပစ္ရပ္စဲထား ႏုိင္ၿပီျဖစ္သည္။ 

ဦးသိန္းစိန္အစုိးရ၏ အဓိကသေဘာထားမွာ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔မ်ားအားလံုးကို လက္နက္ျဖဳတ္ၿပီး “၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ”ေဘာင္ထဲသြတ္သြင္းေရးသာ ျဖစ္သည္။
“တုိင္းရင္းသားမ်ားရပုိင္ခြင့္ကိစၥလႊတ္ေတာ္ထဲတြင္ေဆြးေႏြးေနၿပီ၊ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ား၏ သေဘာထားတင္ျပေပး ပါ၊ ယေန႔ေခတ္သည္ လက္နက္ကုိင္ေတာင္းဆုိတဲ့ ေခတ္မဟုတ္၊ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ထုိင္ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚေနပါတယ္”စသျဖင့္ “လုပ္ငန္းေကာ္မတီဒုတိယ ဥကၠ႒” ဦးသိန္းေဇာ္ က ေျပာေနသည္။ 

တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားဘက္မွလည္း ယင္းအခ်က္ကိုသံသယျဖစ္ေနသည္။ အစုိးရသည္ တုိင္းရင္းသား အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးမေဆြးေႏြးဘဲ၊ လႊတ္ေတာ္သုိ႔လႊဲေပးသြားမည္ကို သံသယရွိေၾကာင္း ကရင္ အမ်ဳိးသားအစည္းအ႐ံုး(KNU) အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ပဒို ေစာကြယ္ထူး၀င္းက ဒုတိယ သမၼတ ေဒါက္တာ စုိင္းေမာက္ခမ္းႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရာတြင္ ေျပာဆိုခဲ့သည္။ 

သုိ႔ျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးအရေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးသည္ မေရမရာမေသခ်ာႏွင့္ ဇာတ္ေမ်ာေနေပသည္။ လႊတ္ေတာ္၊ အစုိး ရ၊ စစ္တပ္တို႔က အကြက္႐ုိက္ တီးခတ္ေနေသာ စည္းဝုိင္းအတြင္း၌ တုိင္းရင္းသားအပစ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ား “ထ”ရ မလို၊ “က”ရမလို ျဖစ္ေနသည္။ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္အစုိးရက “တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား၏ အခြင့္အေရးကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္သည့္ ဥပေဒၾကမ္း၊ ကားပါမစ္၊ ကုမၼဏီထူေထာင္ခြင့္ျပဳျခင္း” စေသာ မက္လံုးမ်ားျဖင့္တစ္ဖက္မွ ျမဴဆြယ္၍ “၂၀၀၈အေျခခံ ဥပေဒေဘာင္ထဲသုိ႔ သြတ္သြင္းေနသလို၊ အျခားတစ္ဖက္မွေန၍ စစ္တပ္ကလည္း “အခြန္မေကာက္ရ၊ တပ္သားသစ္ မစုေဆာင္းရ၊ နယ္ေျမေက်ာ္လြန္၍ လႈပ္ရွားသြားလာျခင္းမျပဳရ”ဟူေသာ “ျဖတ္၄ ျဖတ္” မူသစ္ ၆ ရပ္ျဖင့္ တိုက္ခုိက္ေနသည္၊ ဝုိင္းပတ္ပိတ္ဆုိ႔ထားသည္။ 

ဤသုိ႔ေသာ အေျခအေနေအာက္တြင္ တုိင္းရင္းသားအင္အားစုမ်ားအေနျဖင့္ “အလြတ္သေဘာေတြ႔ဆံုမႈမ်ား”မွ “ႏုိင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးေရးအဆင့္”ကို မည္သုိ႔ တက္လွမ္းၾကမည္နည္း။ 
“၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒေဘာင္”ထဲမွာ လား သုိ႔မဟုတ္ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပမွာ ေဆြးေႏြးမွာလား၊ လႊတ္ေတာ္တြင္းေဆြးေႏြးမွာလား။ 

“၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ”ထဲတြင္ တုိင္းရင္းသားအင္အားစုမ်ား လိုလားသည့္ တန္းတူေရးႏွင့္ ကိုယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္ အခြင့္အေရးဆုိသည္မ်ားမွာ တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ်ပင္ မပါရွိေခ်။ 

“၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” အခန္း(၁) “ႏုိင္ငံေတာ္အေျခခံမူမ်ား” အခန္း၌ ပုဒ္မ ၃၊ ပုဒ္မ ၁၅၊ ပုဒ္မ ၂၂ တုိ႔ ႏွင့္ ပုဒ္မ ၄၉ တြင္ ျပည္နယ္ ၇ ခု ႏွင့္ တုိင္းေဒသႀကီး ၇ ခု၊ ပုဒ္မ ၅၆ တြင္ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသ ၅ ခုႏွင့္ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတုိင္း (၁) ခု တုိ႔ ျပ႒ာန္းေဖာ္ျပထားသည္။ 

ေဖာ္ျပပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားမွာ “၂၀၀၈ အေျခခံ ဥပေဒ”က ေပးထားသည့္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ မဟာအခြင့္အေရးမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

ယခင္ “၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒ”တြင္“ျပည္နယ္ ၇ ခု/တုိင္း ၇ ခု” သာရွိရာမွ “၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” တြင္ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ ခြင့္ရေဒသ/တုိင္း စုစုေပါင္း ၆ ခု ထပ္မံတုိးလာသျဖင့္ တုိင္းရင္းသားအခြင့္အေရး ပိုရလာ သည္ဟု ေျပာႏုိင္ပါသလား။ ယင္းသို႔ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသ/တုိင္းမ်ားဖြဲ႔စည္းေပးသျဖင့္ (နဝတ-နအဖ) စစ္အစုိးရအား ေက်းဇူးတင္ၾကရမည္ေလာ။ 

အခန္း(၁) “ႏုိင္ငံေတာ္အေျခခံမူမ်ား” အခန္း၌ ေဖာ္ျပထားသည္မ်ားမွာ-
ပုဒ္မ ၃ “ႏုိင္ငံေတာ္သည္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေပါင္းစံုတုိ႔ စုေပါင္းေနထုိင္ၾကေသာ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္”

ပုဒ္မ ၁၅ “ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္ေသာ လူဦးေရရွိသည့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ သက္ဆုိင္ရာတုိင္းေဒသ ႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ႏွင့္ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ စီရင္စုဥပေဒျပဳေရးတြင္ ထိုတိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးကိုယ္စား လွယ္မ်ား ပါဝင္ခြင့္ရွိသည္။ 

ပုဒ္မ ၂၂ “ ႏုိင္ငံေတာ္သည္ – (က) တုိင္းရင္းသားမ်ား၏ စကား၊ စာေပ၊အႏုပညာ၊ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႔ကို ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစရန္ ကူညီေဆာင္ရြက္မည္။
(ခ) တုိင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး၊ ခ်စ္ၾကည္ေလးစားေရးႏွင့္ရုိင္းပင္းကူညီေရးတို႔ တုိးတက္ျဖစ္ထြန္းေစရန္ ကူညီေဆာင္ရြက္မည္။
(ဂ) တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈနည္းပါးသည့္ တုိင္းရင္းသားမ်ား၏ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရး၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ ေရး စသည္တုိ႔ပါဝင္ေသာ လူမႈစီးပြားေရးတိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ ကူညီေဆာင္ရြက္မည္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။ 


ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ရခုိင္၊ ရွမ္း လူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ ျပည္နယ္ ၇ ျပည္နယ္ သတ္မွတ္ေပးထားေသာ္ လည္း ေနာက္ ထပ္ျပည္နယ္သစ္ဖြဲ႔စည္းေပးမည့္ အခ်က္အလက္မ်ား၊ ျပည္နယ္သစ္မ်ား မည္သုိ႔ ဖြဲ႔စည္းရမည္ ဆုိသည့္ အေျခခံမူမ်ားလည္း ျပ႒ာန္းထားျခင္း မရွိေခ်။

ထိုနည္းတူပင္ နာဂ၊ ဓႏု၊ ပအိုဝ္း၊ ပေလာင္၊ ကိုးကန္၊ “ဝ”လူမ်ားအတြက္ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသ/တုိင္းမ်ား သတ္မွတ္ေပးထားေသာ္လည္း ေနာက္ထပ္ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသ/တုိင္းမ်ား သတ္မွတ္ေပးမည့္ အခ်က္ အလက္မ်ားပါရွိျခင္းမရွိေခ်။

ထပ္မံ၍ အသစ္ဖြဲ႔စည္းခြင့္မျပဳသည့္ သေဘာပင္ျဖစ္သည္။ တည္ရွိေနသည့္ ျပည္နယ္/တုိင္းေဒႀကီး၊ ကုိယ္ပုိင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသ/တုိင္းမ်ားမ်ား၏ အမည္ေျပာင္းလဲျခင္း၊ နယ္နိမိတ္ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲျခင္းကိုပင္ တမင္ တကာခက္ခဲေအာင္ ျပ႒ာန္းထားပါသည္။

သုိ႔အတြက္ ျပည္နယ္သစ္ဖြဲ႔စည္းေရး/ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသ/တုိင္းမ်ားသစ္မ်ား ထပ္မံဖြဲ႔စည္းေရးဆိုသည္ မွာ “၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” တြင္ ထည့္သြင္းျပ႒ာန္းထားျခင္းမရွိေသာ အခ်က္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ 

တန္းတူရည္တူျဖစ္ေစရန္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေသာ ဗမာလူမ်ိဳးအတြက္ မည္သုိ႔ ျပည္နယ္ဖြဲ႔စည္းမည္ နည္း။ “ဝ” တိုင္းရင္းသားမ်ားေတာင္းဆုိေနသည့္ “ဝ”ျပည္နယ္သစ္ဆိုသည္မွာလည္း မည္သုိ႔ဖြဲ႔စည္းမည္နည္း။ 

“ဖက္ဒရယ္တပ္မေတာ္ဖြဲ႔စည္းေရး” ဆုိသည္မွာ သိပ္ေဝးလြန္းလွသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တိုင္းရင္းသားမ်ား အတြက္ ႏုိင္ငံသား စိစစ္ေရးကဒ္(မွတ္ပုံတင္)ထဲတြင္ အမည္၊ လူမ်ဳိး၊ ကိုးကြယ္ရာဘာသာတို႔ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ေရးသြင္းေဖာ္ျပရန္ပင္ လြန္စြာခက္ခဲလွပါသည္။
မိမိမည္သည့္လူမ်ိဳးျဖစ္သည္ကိုေဖာ္ျပရျခင္းသည္ အင္မတန္ေကာင္းပါသည္။ 
မိမိလူမ်ဳိး႐ိုးရာအစဥ္အလာဓေလ့ နဲ႔ အညီအမည္ မွည့္ေခၚႏုိင္ရမည္။ အမွန္ေတာ့ နာမည္ၾကားရံု၊ဖတ္ရ႐ံုမွ်ျဖင့္ မည္သည့္တုိင္းရင္းသားျဖစ္သည္ ကို သိရွိႏုိင္သည္မွာ အင္မတန္ေကာင္းသည့္ ကိစၥျဖစ္ပါသည္။ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားသည္ မိမိမ်ဳိး႐ိုးအလိုက္ မိမိတို႔အမည္ေရွ႕တြင္ “ေစာ/မန္း၊ နန္း၊ မရစ္၊ မရန္၊ ခြန္၊ စုိင္း၊ နန္း၊ ႏုိင္/မိ၊ ခုိင္” စသျဖင့္ အမည္မွည့္ေလ့ရွိၾက သည္။ တုိင္းရင္းသားအမ်ားစုမွာ ထိုသို႔ မွည့္ေခၚရန္ခက္ခဲေနသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ မိမိဘဝေရွ႕တက္လမ္းႏွင့္ ရာထူး အဆင့္ေနရာ၊ အလုပ္အကုိင္ရရွိႏုိင္ေရးအတြက္ မိမိအမည္ႏွင့္ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာကို ရင္နာနာႏွင့္ ေျပာင္း လဲေပးခဲ့ ၾကရသည့္သာဓကေတြ ေျမာက္မ်ားစြာရွိသည္။ 

အထင္ရွားဆံုးသာဓကတစ္ခုကိုေျပာရလွ်င္ (၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒ) (ဖဆပလ)အစုိးရဒီမုိကေရစီေခတ္၌ သမၼတျဖစ္ခဲ့ေသာ၊ ကရင္လူမ်ဳိးသမၼတမန္းဝင္းေမာင္သည္ သူ႔အမည္ေရွ႕ဆံုးစကားလံုး “မန္း”ကို ျဖဳတ္၍ “ဦးဝင္းေမာင္”အျဖစ္ ေျပာင္းေပးခဲ့ရသည္ မဟုတ္ပါလား။ အုပ္စုိးသူမ်ားသည္ “ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္”ဆုိသည့္ ပလာစကားလံုးျဖင့္ တုိင္းရင္းသားကို ဗမာမႈျပဳျခင္းသာျဖစ္သည္။ တမင္ဖံုး ကြယ္/ႏွိပ္ကြပ္ထားျခင္းသာျဖစ္ သည္။ 

တကယ့္အစစ္အမွန္ ျပည္ေထာင္စုမရွိဘဲ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္ ဟူ၍မရွိႏုိင္ပါ။
အမ်ဳိးသမီးအမည္မ်ားထက္ အမ်ဳိးသားအမည္မ်ားတြင္ ပုိ၍သိသာထင္ရွားသည္။ အထူးသျဖင့္ စစ္တပ္ထဲတြင္ ထိုအမည္မ်ားၾကားရျခင္း မရွိေခ်။ ေအာက္ေျခအဆင့္ေတာ့ မေျပာတတ္၊ (စကခ)မႉး၊ တပ္မမႉး၊ တုိင္းမႉး “ဗိုလ္ခ်ဳပ္”ႏွင့္ အထက္အဆင့္တြင္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိး ဘယ္ႏွစ္ဦးရွိသလဲ။ (နဝတ-နအဖ) စစ္အစိုးရ အုပ္စုိး သည့္ကာလတြင္ ခ်င္းလူမ်ဳိး ဗိုလ္ဟုန္းငုိင္း (ယခု ခ်င္းျပည္နယ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္)တစ္ဦးသာ ဒု/တုိင္းမႉးအျဖစ္ ၾကားဖူး သည္။ ဗိုလ္ဟုန္းငုိင္းလည္း ဒု/တိုင္းမွဴး အဆင့္၌ပင္ ဂိတ္ဆံုးသြားသည္။ ေသခ်ာသည့္အခ်က္မွာဗမာမဟုတ္ေသာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးဆုိလွ်င္ စစ္တပ္ထဲထိပ္တန္းရာထူး မေပးရ ဆိုသည့္ ေပၚလစီခ်မွတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ 

“၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ”ဆုိသည္မွာ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုတန္းတူရည္တူ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ညွိႏႈိင္းေဆြးေႏြး ရာမွ ေပၚထြက္လာေသာ အေျခခံဥပေဒ မဟုတ္ေခ်။ (နဝတ-နအဖ)စစ္အစုိးရက စိတ္ႀကိဳက္ေရးဆြဲၿပီး အဓမၼ အတည္ျပဳထားျခင္းသာျဖစ္သည္။ ထိုအေျခခံဥပေဒတြင္ တုိင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ တန္းတူေရးႏွင့္ ကိုယ္ပုိင္ ျပ႒ာန္းခြင့္ကို တိတိက်က် အာမခံႏုိင္သည့္အခ်က္မ်ား လံုးဝ မပါရွိေခ်။ သုိ႔အတြက္ “၂၀၀၈အေျခခံဥပေဒ” ေဘာင္ထဲ အရင္ပထမဝင္ေရာက္ၿပီးေနာက္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုအျဖစ္ တစတစေျပာင္းလဲႏုိင္သည္ဟု ေျပာဆိုေနျခင္းမွာ လိမ္ညာလွည့္ျဖားျခင္းမွတပါးအျခားမျဖစ္ႏုိင္ပါ။ 

သုိ႔ပါ၍ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အင္အာစုမ်ားအေနျဖင့္ “၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” ေဘာင္ထဲဝင္ရန္မျဖစ္ႏုိင္။ “အလြတ္သေဘာေတြ႔ဆံုမႈ”ဆုိသည္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍ “အဓိပၸာယ္ရွိေသာ ႏုိင္ငံေရးအရ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈ အဆင့္” သုိ႔တက္လွမ္းၾကရန္ႏွင့္ စစ္မွန္ေသာ ဒီမုိကေရစီ၊ တန္းတူေရးႏွင့္ ကိုယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္ကို တကယ္တန္း အာမခံႏုိင္မည့္ အေျခခံဥပေဒသစ္တစ္ရပ္ေရးဆြဲရန္ လုိအပ္ပါသည္။

No comments:

Post a Comment

Comment မ်ားကုိ စီစစ္ျပီး တင္ေပးပါမည္။ မုိက္ရုိင္းေသာ၊ လူသားမဆန္ေသာ Commet မ်ား တင္မေပးပါ။